
” I went to Japan to save my people who were struggling like bullocks under the British. But now we are treated like dogs. We are far from our hope of reaching the human stage, even to get back the bullock stage we need to struggle more.”
General Aung San’s Speech in May Myo, 1942, relating the life of Burmese under Facist Japanese Rule
General Aung San on Unity
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စကားေျပာရန္ ရယ္ေမာကာ ထ၍လာသည္။ သူ႔လက္ထဲတြင္ ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ငယ္ေလးအား ကိုင္ထားသည္။ သူ႔ေရွ႔ရွိ ဆိုရွယ္လစ္ ပါတီ၀င္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္မ်ားအား ၾကည့္ၿပီး တံုးတိစကားအား ဆုိေလ၏။
“ —- မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာစကားမ်ားေနဖို့ ရွိလဲ။ မင္းတုိ႔ အလကား စကားမ်ားေနတာပဲ။ ဒီေလာက္ မိုက္တြင္းမနက္ၾကနဲ႔။ ငါသာ အာဏာရွင္လုပ္ခ်င္ရင္ မင္းတုိ႔ကို ခြစီးထားရုံပဲ။ ရဲေဘာ္ေတြထဲကလည္း ေသာက္သံုးမက်ေကာင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဆုိရွယ္လစ္ထဲကလည္း ဘ၀င္ျမင့္ၿပီး အလကား အထင္ႀကီးေနတာေတြ တပံုႀကီးပဲ။ ေျပာခ်င္ေသးတာက ငါဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္လုိက္ မရွာဘူး။ ကိုယ္ယံုၾကည္ခ်က္အတုိင္း လုပ္သြားမွာပဲ။ တခ်ဳိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရာထူးေပး အာဏာေပးၿပီး ေနာက္လုိက္ စုေနၾကတယ္။ ငါဘယ္ေတာ့မွ ဒီလုိမလုပ္ဘူး။ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္အတုိင္း လုပ္သြားမွာပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္လုိက္မေမြးလုိ႔ အခုလည္း တေယာက္တည္း၊ ထီးထီးပဲ”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ျပန္၍ ထုိင္လိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ သခင္ႏုႏွင့္ ရယ္ေမာ၍ စကားေျပာေန၏။ ေမွာင္ရိပ္က သန္း၍ လာေလၿပီ။ စိန္ေ၀လ်ံ တူရိယာအဖြဲ႔မွ `ညီၫႊတ္ေရး ေသြးဗိမာန္` သီခ်င္းသံသည္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ဌာနခ်ဳပ္၀င္းအတြင္း ပ်ံႏွံ႔၍ ေနသည္။ Copied from Mizzma
Following is the excerpt of Sayagyi Min Thu Wun’s diary which was written on 20th July 1947. ( The day after General Aung San and Cabinet members were assassinated.)
Copied from MoeMaKha Multimedia
ထုိ႔ေနာက္ ဆရာက “ဆရာလည္း ႏုိင္ငံေရးကထြက္ၿပီး ပညာေရးတုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႔ကုိ လုိက္စား ျပဳစုခ်င္ပါတယ္။ ဆရာတုိ႔ ကုိ၀န္တုိ႔ (ဤေနရာတြင္ ကြ်ႏု္ပ္အား စီးကရက္ ထုတ္ေပးသည္) အာရွအေရွ႔ေတာင္ပုိင္းကုိ သြားၿပီး ယဥ္ေက်းမႈ ေလ့လာခ်င္ပါတယ္” ဟု ေျပာရာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က လက္ကာ၍ “ေနပါဦး၊ ေနပါဦး”ဟု ေျပာသည္။ ယဥ္ေက်းမႈကုိ မႏွစ္သက္၍ လက္ကာသလားဟု ကြ်ႏု္ပ္စိတ္တြင္ ထင္မိခိုက္၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း ႏုိင္ငံေရးက ထြက္မွာပဲ၊ ထြက္ၿပီးေတာ့ စာေရးမယ္ ႀကံတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းမွာေနတုန္းက ပါဠိေရာ ျမန္မာစာပါ ယူခ့ဲတယ္။ ျမန္မာစာမွာ ကြ်န္္ေတာ္ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳးစားရင္ ဒစ္စတင္းရွင္းေတာင္ ရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဟုိတုန္္းကေတာ့ အုိင္စီအက္စ္တုိ႔ ဘာတုိ႔ကုိ မွန္းေတာ့ အဂၤလိပ္စာကုိပဲ ဖတ္တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စာေပကုိ ၀ါသနာ ပါပါတယ္။ အ႐ုိင္းသက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး” ဟု ဆုိကာ သခင္ဘေသာင္း၏ ပန္းသာမစာဥ၊ ေမာင္ထင္၏ငဘ၊ ေရႊဥေဒါင္း၏ရတနာဒီပ (Treasure Island)စသည္တုိ႔ကုိ ခ်ီးမြမ္းသည္။ “ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ ဘာသာျပန္ေတြ အမ်ားႀကီးလုိတယ္။ Biographyေတြလည္း လုိတာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ မေရးၾကသလဲ မသိဘူး”ဟု ေျပာရာ ဆရာဦးဘခ်ဳိက ၀င္၍ “ျမန္မာမွာ ခက္တာက ဘုန္းႀကီးမ်ား ပ်ံေတာ္မူရင္ ေထ႐ုပၸတၱိေတြ ေရးရတယ္။ ဒီေတာ့ Biography ဆုိရင္ ေသမွေရးရတယ္။ ထုိအခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က “ကြ်န္ေတာ့အေၾကာင္းေတြကုိ ေရးၾကတာျဖင့္ တလဲြခ်ည္းပါပဲ။ Emile Ludwig တုိ႔လုိ ေရးတတ္တ့ဲလူမ်ား ရိွရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္” ဟုဆုိကာ Ludwig အေၾကာင္းေတြကုိ ေဆြးေႏြးၾကေသးသည္။